Bila dah seminggu tak tengok saya, inilah jadinya. Pantang nampak dan tak hirau dia mesti nak suruh angkat.
Petang saya balik. Dari jauh nampak dah senyum lebar. Sebab masa tu saya ada tengok dia. Kelip mata sikit kat dia. Punya lah senyum. Pastu bila nampak ja saya depan mata, tak sempat apa. Dah macam nak lompat suruh saya angkat. Saya angkat ja tak ada masalah. Tapi bila angkat saya terus masuk rumah dia dah pelik. Mata dok tengok luar. Tangan taknak lepas grill pintu sebab nak suruh saya bawa jalan. Paham ja abi dia ni. Sebab tu yang selalu saya buat. Tapi saya belum solat kata saya dekat dia. Maka saya pass dia kat wan dia. Lepas tu cepat cepat solat kemudian bawa dia pergi main.
Macam biasa. Since dia tengah gigih nak jalan. Saya bawa dia ke padang. Dan turunkan dia tengah padang tu. Bagi dia training dengan baby walk dia. MasyaALLAH. Bukan nak kata la. Punya seronok dia bila dapat jejak tanah n tolak baby walk dia. Menjerit jerit seronok.
Dia dah pandai bawa badan sendiri masa nak turun dari gelongsor tu. Punya la seronok bila dia dapat turun sendiri. Tapi tak puas lagi. Nak memanjat plak. Sebab masa saya letak tu dok pusing belakang. Tengok kat belakang tu.
Muka bahagia sungguh la bila saya dah bagi peluang tu. Alhamdulillah. Seronok bila dapat layan dia. Tahu dia suka main. Jadi kita layan dia main. Atlast bukan hanya anak ja sehat. Abi pun berceqau peluh aih. Kikiki
Nah sebelum abis entry ni. Belanja satu gambo dia.
Kbai!




2 comments:
gambaq last skali tu tak sampai hati nak bye... comel sangat posing
ololololo pic last tu..wat comel dia.....
gigit pipi baru tau...
Post a Comment